Zdrowie psychiczne.

Wśród psychopatów jest szczególnie wie­lu takich, którzy nie zdobyli żadnego za­wodu, nie mają kwalifikacji, nie pracują, bądź też pracę porzucają lub wielokrotnie zmieniają. Nie ma to uzasadnienia w ich niskim poziomie inteligencji, ponieważ rozkład inteligencji jest taki sam, jak w całej populacji i stykamy się z osobami z zabu­rzeniami osobowości zarówno wśród osób ograniczonych umysłowo lub ociężałych, jak i tych, które wykazują bardzo wysoką inteligencję.
Medycyna nie dysponuje żadnymi środ­kami, które mogłyby wyleczyć, czy też na dłuższy czas wpłynąć na ten rodzaj od­chyleń od normy. Można okresowo poda­wać środki uspokajające lub leki, które zmniejszają napięcie psychiczne, lęk czy agresywność. Lepsze wyniki jednak moż­na uzyskać przez długotrwałe oddziaływa­nie psychoterapeutyczne i dydaktyczne. Konsekwencja w działaniu, unikanie sytu­acji powodujących stany pobudzenia, pró­by rozwinięcia pozytywnych cech tych osób, właściwy system karania i nagradza­nia mogą w pewnym stopniu wpłynąć na sposób reagowania i zachowania takich ludzi. Nie należy jednak mieć złudzeń, że doprowadzi się w ten sposób do radykal­nej poprawy, zmiany postaw czy osobo­wości. Czasem w wieku 30—35 lat pewne, najbardziej dokuczliwe, cechy psychopa­tyczne zaczynają słabnąć. Niekiedy pod wpływem stałych porażek i konfliktów człowiek taki uczy się przynajmniej częś­ciowo ukrywać negatywne cechy osobo­wości.