Zdrowie psychiczne.

Artykuł 11.

admin — Mon, 02 Aug 2010 09:16:13 +0000

K. Schneider określa tę grupę osób jako „tych, którzy sami cierpią, i przez których cierpi ich otoczenie”. Jest w tym wiele prawdy. Najczęściej nazywamy ich psychopatami, a w przypadkach organicznego podłoża zaburzeń — charakteropatami. Tam, gdzie na pierwszy plan wysuwają się czynniki społeczne, mówimy o socjopatii. We współczesnych opracowaniach chętniej używa się pojęć: zaburzenia osobowości lub nieprawidłowy rozwój osobowości. Istnieje bardzo wiele podziałów i opisów poszczególnych typów tych zaburzeń. W większości jednak występują takie objawy, jak: chłód uczuciowy, niewspółmierne reakcje afektywne, brak stałości, wybuchowość, egoizm, nieliczenie się z potrzebami innych osób, zaburzenia popędowości, najczęściej popędu seksualnego, skłonność do nadużywania alkoholu lub innych środków uzależniających.

Artykuł 13.

admin — Mon, 02 Aug 2010 09:01:37 +0000

Najczęściej jednak trudności adaptacyjne ujawniają się w okresie dojrzewania, kiedy to do normalnych trudności dołączają się: wybuchowość, arogancja, skrajny egoizm i bezwzględność, a nawet okrucieństwo. Często dochodzi do wagarów, ucieczek z domu, porzucenia nauki, czasem włóczęgostwa, popełniania kradzieży, a nawet rozbojów czy gwałtów. Zdarzają się nieadekwatne reakcje emocjonalne, agresja skierowana na siebie, innych ludzi, przedmioty. Nawet z błahych przyczyn człowiek taki wpada we wściekłość, demoluje wszystko, czasem samo-uszkadza się, np. przecinając skórę na przegubach czy klatce piersiowej, lub też połykając przedmioty niejadalne. Niekiedy dochodzi do prób samobójczych, najczęściej demonstracyjnych. Kiedy indziej występuje skłonność do kłamstwa, często zupełnie nieuzasadnionego i bez żadnych korzyści, przedstawianie siebie w lepszym niż w rzeczywistości świetle. Czasem osoby takie snują całe historie niezgodne z prawdą i z biegiem czasu zdają się w nie wierzyć.

Artykuł 15.

admin — Mon, 02 Aug 2010 09:00:54 +0000

Wśród psychopatów jest szczególnie wielu takich, którzy nie zdobyli żadnego zawodu, nie mają kwalifikacji, nie pracują, bądź też pracę porzucają lub wielokrotnie zmieniają. Nie ma to uzasadnienia w ich niskim poziomie inteligencji, ponieważ rozkład inteligencji jest taki sam, jak w całej populacji i stykamy się z osobami z zaburzeniami osobowości zarówno wśród osób ograniczonych umysłowo lub ociężałych, jak i tych, które wykazują bardzo wysoką inteligencję.
Medycyna nie dysponuje żadnymi środkami, które mogłyby wyleczyć, czy też na dłuższy czas wpłynąć na ten rodzaj odchyleń od normy. Można okresowo podawać środki uspokajające lub leki, które zmniejszają napięcie psychiczne, lęk czy agresywność. Lepsze wyniki jednak można uzyskać przez długotrwałe oddziaływanie psychoterapeutyczne i dydaktyczne. Konsekwencja w działaniu, unikanie sytuacji powodujących stany pobudzenia, próby rozwinięcia pozytywnych cech tych osób, właściwy system karania i nagradzania mogą w pewnym stopniu wpłynąć na sposób reagowania i zachowania takich ludzi. Nie należy jednak mieć złudzeń, że doprowadzi się w ten sposób do radykalnej poprawy, zmiany postaw czy osobowości. Czasem w wieku 30—35 lat pewne, najbardziej dokuczliwe, cechy psychopatyczne zaczynają słabnąć. Niekiedy pod wpływem stałych porażek i konfliktów człowiek taki uczy się przynajmniej częściowo ukrywać negatywne cechy osobowości.

Artykuł 14.

admin — Mon, 02 Aug 2010 09:00:30 +0000

Zdarzają się ludzie zamknięci w sobie, z bardzo trudnym kontaktem z innymi, podejrzliwi, nieufni, nastawieni lękowo. U niektórych pojawiają się natręctwa, skłonność do komplikowania każdej sytuacji, niezdolność do podjęcia żadnej decyzji. Ludzie ci łatwo ulegają sugestii innych. Wiele przypadków nadużywania alkoholu czy narkotyków wywodzi się właśnie z tej grupy. Podobnie słaby krytycyzm, egocentryzm, chęć użycia życia, chłód uczuciowy oraz wybuchowość powodują, że osoby z zaburzeniami osobowości szczególnie łatwo schodzą na drogę przestępstwa. Brak wytrwałości, łatwość wpadania w konflikty, zmienność emocjonalna mogą stać się przyczyną przerwania nauki, czy też porzucenia pracy.

Artykuł 12.

admin — Mon, 02 Aug 2010 08:59:22 +0000

W psychiatrii mówimy o tych postaciach zaburzeń osobowości, które przynoszą negatywne skutki. Istnieje jednak wiele osób obdarzonych cechami osobowości daleko odbiegającymi od przeciętnych, które są przyczyną, że ludzie ci osiągają wielkie sukcesy i są wybitnymi twórcami, naukowcami lub działaczami społecznymi. Takie cechy, jak: upór i dążenie do osiągnięcia celu bez oglądania się na trudności, konsekwencja, odwaga, umiejętność podtrzymania swojego zdania wbrew wszystkim, nie są spotykane na co dzień. Mogą one przyczyniać się do tego, że osoba taka wpada w konflikty z otoczeniem i często jest odrzucana, lub nawet potępiana przez swoje środowisko. W efekcie okazuje się często, że potrafi ona jednak osiągnąć zamierzony cel, lub też, że to właśnie ona ma rację, a nie liczni przeciwnicy. Czasem jednak sukces jest osiągnięty po wieloletniej walce. Zdarza się również, że niektórzy psychopaci w sytuacjach szczególnych, np. wojny czy rewolucji, wyrastają na bohaterów i przywódców, natomiast nie umieją się dostosować do okresów stabilizacji.

Artykuł 10.

admin — Mon, 02 Aug 2010 08:58:57 +0000

Zaburzenia osobowości
W sytuacjach domowych, ale również w pracy, w szkole, w czasie odbywania służby wojskowej szczególnie uciążliwi są ci, którzy wykazują istotne odchylenia w zachowaniu się, w reakcjach na bodźce, które często są nieoczekiwane i niespodziewane. W krańcowych przypadkach stany te powodują bardzo głębokie konflikty rodzinne, rozpad małżeństwa, a nawet mogą prowadzić do pasożytniczego trybu życia i przestępczości. Nie ma powodu, aby zastanawiać się w tym miejscu, jakie są przyczyny tych zaburzeń, czy noszą one charakter wrodzony, czy też są wynikiem organicznego uszkodzenia mózgu, lub też błędów wychowawczych i niewłaściwych warunków środowiskowych. Niezależnie od czynników etiologicznych, patologiczne układy rodzinne, niekorzystne warunki wychowawcze, zła sytuacja materialna, nieprawidłowe wzory, zwłaszcza wychodzące ze zdemoralizowanych środowisk, mogą wyzwolić lub utrwalić te zaburzenia.

Artykuł 8.

admin — Mon, 02 Aug 2010 08:58:31 +0000

Większość osób lżej upośledzonych można nauczyć podstawowych prostych czynności, nie tylko domowych, ale również zawodowych. Doświadczenie wykazuje, że wiele z nich kończy szkołę specjalną, a nawet zwykłą, zdobywa zawód, pracuje, zakłada rodzinę. Często mogą znaleźć wżyciu wiele satysfakcji. Największą przeszkodą w jej uzyskaniu są nierzadko rodzice. Wykazują oni aspiracje, które przekraczają znacznie możliwości dzieci, wprowadzając je w ten sposób ustawicznie w stan nerwicowy lub depresyjny, bądź otaczają takie dziecko nadmierną opieką, która nie pozwala mu się rozwijać. Usuwają również przed nim wszelkie przeszkody, nie pozwalając mu podjąć żadnej decyzji. Utrudniają mu kontakt z rówieśnikami, zwłaszcza przeciwnej płci, unieszczęśliwiając w ten sposób dziecko, do którego żywią przecież najżywsze uczucie. Należy pamiętać, że przy upośledzeniu umysłowym właściwa postawa rodziców, ich troska i działanie mają jeszcze większe znaczenie niż w innych zaburzeniach psychicznych.

Artykuł 6.

admin — Mon, 02 Aug 2010 08:57:06 +0000

Wielokrotnie są to naciągacze, którzy korzystają z naiwności ludzi, aby zdobyć pieniądze.
Jednakże, chociaż leczenie nie rokuje większych nadziei, nie należy z niego rezygnować. Niedorozwojom umysłowym często towarzyszą inne wady rozwojowe lub choroby, które mogą mieć wpływ na stan psychiczny dziecka, a nawet pozorować głębszy niedorozwój umysłowy niż występuje w rzeczywistości. Dotyczy to np. stanów niedosłuchu lub słabego wzroku. Może wystąpić również dysleksja. Polega ona na trudnościach w czytaniu połączonych często z trudnościami w pisaniu. Słaby rozwój mowy może być spowodowany tymi defektami, a nie niedorozwojem. Podobnie słabszy rozwój fizyczny może być spowodowany jakimś uszkodzeniem narządów ruchu. Schorzenia serca lub płuc mogą wpływać wtórnie na wyniki w nauce.
Konieczne jest więc zawsze dokładne badanie lekarskie i psychologiczne, postawienie diagnozy oraz ustalenie planu terapeutycznego. Oprócz niektórych leków ogólnie wzmacniających lub wpływających na poszczególne funkcje psychiczne, podstawową rolę odgrywają metody wychowawcze i rehabilitacyjne.

Artykuł 5.

admin — Mon, 02 Aug 2010 08:56:42 +0000

Niedorozwój umysłowy może być wywołany bardzo wieloma przyczynami, a spośród nich główną rolę odgrywają czynniki genetyczne, uszkodzenia okołoporodowe lub powstałe w pierwszych tygodniach życia. Pewne znaczenie, zwłaszcza w stanach granicznych i w lżejszych formach upośledzenia, odgrywają czynniki środowiskowe i wychowawcze. Niedorozwój umysłowy jest często znacznie gorzej przyjmowany przez rodziców niż przez samo dziecko. Nie ma żadnych danych, że inteligencja, nawet bardzo wysoka, zapewnia szczęście w życiu. Wiele osób o niskim poziomie inteligencji jest pogodnych, spokojnych, zadowolonych z życia, jeśli zbyt ambitni rodzice nie stawiają przed nimi wymagań, którym nie mogą sprostać. Współczesna medycyna nie zna metod, które mogłyby w wyraźniejszym stopniu wpłynąć na niedorozwój umysłowy. Rodzice często gotowi są poświęcić wszystko, aby pomóc swemu dziecku, szukają pomocy za granicą czy u osób, które reklamują się jako wybitni specjaliści w tej dziedzinie.
42″

Artykuł 4.

admin — Mon, 02 Aug 2010 08:56:30 +0000

Obecnie mówimy o lżejszym i głębszym upośledzeniu umysłowym, które zaczyna się od 51 ilorazu inteligencji. Najwięcej jest przypadków lekkich upośledzeń umysłowych, które stanowią ok. 75% wszystkich upośledzeń. Osób upośledzonych umiarkowanie i znacznie jest ok. 20%, najgłębszy stopień upośledzeń obejmuje ok. 5%. W populacji dziecięcej i młodzieżowej stwierdza się 2—3% osób upośledzonych, w całej populacji ok. 1 %. Spadek ten wynika z dużej śmiertelności dzieci upośledzonych, a także wpływa na to fakt, że stan części dzieci o lżejszym niedorozwoju z upływem lat poprawia się i znajduje się w dolnych granicach normy. Lokalnie mogą występować nawet znaczne różnice w rozpowszechnieniu upośledzeń umysłowych, nie stwierdza się jednak żadnych wyraźniejszych różnic w epidemiologii upośledzeń w zależności od kraju. Nie można stwierdzić, czy liczba osób o niskim ilorazie inteligencji uległa zmianie w ostatnich kilkudziesięciu latach.